Ik kan terugkijken op een heel inspirerend en spannend jaar. Het praktijkproject was hierin zeker een hoogtepunt. Wat de cliënten in de therapie beleven, maken wij tijdens de opleiding ook op een of andere manier mee: op ontdekkingstocht gaan naar eigen kunnen en kunde, door vallen en opstaan de eigen grenzen beleven en verleggen, trots zijn op wat je presteert en gekwetst en gefrustreerd zijn door dingen die misgaan. En last but not least: te ervaren hoe je paarden op een geheel nieuwe manier tegemoet kunt treden, te ervaren wat je van partner paard kunt leren over het dier en over jezelf, en je laten ontroeren door de opnieuw ontdekte aard van het paard.

Omdat ik in mijn werk als psycholoog vaak tegen het feit aanliep dat sommige cliënten niet gebaat waren bij praten alleen, en ik zelf heb ervaren wat paarden voor een mens kunnen betekenen, leek de opleiding tot equitherapeut me op het lijf geschreven. Er ging een wereld voor mij open en ik kon niet geloven dat er zoveel met een mens kon gebeuren door het op een gestructureerde manier met paarden om te gaan. Ik ben mijn paarden met heel andere ogen gaan bekijken en geniet elke dag intens van hen. Ook ben ik zekerder geworden in mijn werk en zit ik over het algemeen beter in mijn vel.

Elise is hier dit jaar helemaal in geslaagd. Haar probleem was mijn valkuil, wat een uitdaging! Ons proces verliep regelmatig parallel, wat soms wel akelig was, maar haar evolutie wist mij ook te motiveren. Het bevestigde mijn inzet en gaf me het gevoel dat ik op de goede weg ben. Ik sta er meer dan ooit voor open om dingen bij te leren en kijk met een gezonde nieuwsgierigheid uit naar wat volgende cliënten mij kunnen bijbrengen.

"Wij zijn geen wereldverbeteraars, maar mensen die proberen het aangenamer en draagelijker te maken door een stuk plezier, vertrouwen en veiligheid te geven met het paard via al zijn positieve aspecten." Kortom, de basismozaïeken hangen goed aan elkaar, nu is het tijd om hierop verder te gaan bouwen. Bedankt voor alles wat ik gedurende die twee jaar heb meegekregen!

Wat een verschil met vorig jaar! Tuurlijk blijft het spannend, maar je staat zoveel steviger met bagage. Mijn eigen zelfvertrouwen heeft een enorme groei doorgemaakt. Niet alleen in de therapie sessies maar juist ook in mijn eigen privésituatie. Het schip vaart weer en zit eindelijk op de koers die ik altijd zo graag wou!

Ik heb leren meegaan in de behoefte van de cliënt en in het hier en nu te blijven werken. Vorig jaar was ik bang om te veel te moeten weten; nu heb ik geleerd dat ik niet bang hoef te zijn om het niet te weten, en dat de cliënt zelf weet wat goed voor hem is. Dankzij intensieve begeleiding is dit praktijkproject een echte weerspiegeling geworden van het proces dat wij samen hebben doorgemaakt.

Door het vele oefenen, de supervisie en intervisiebijeenkomsten leerde ik het onderscheid te ervaren tussen professionele en persoonlijke onzekerheid. Ik heb mijn professionele onzekerheid weten te ondervangen door gebruik te maken van de criteria die door de opleiding zijn aangereikt. Het werken met het paard als partner zorgt voor een extra dimensie in de therapie vanwege de eerlijke communicatie en het bewegingsaanbod.

Equitherapie is inmiddels een begrip geworden, zowel professioneel als privé. Om deze specialisatie naar behoren uit te kunnen voeren, moet je het doorleefd hebben. Na 2 jaar opleiding is de innerlijke driehoek – equitherapeute, psycholoog, mens – aan het ontstaan. Net als de driehoek in de equitherapie heeft deze randvoorwaarden, veiligheid en supervisie nodig om in balans te blijven.

Zo voelt mijn proces, het leren lopen als equitherapeut! Het zoeken naar mijn evenwicht in relatie en beweging, en oog hebben om niet terug te vallen in vertrouwde gesprekstherapie. Belangrijkste punten: de beweging en het paard volledig integreren, duidelijker commando's geven en meer tijd nemen om het paard op te warmen en soepel te maken.